ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΡΩΤΑΣ

ΙΔΟΥ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!

Μέσα στην πολιτική μούχλα των καιρών, την συντηρητικοποίηση μεγάλων κοινωνικών στρωμάτων (όπως θέλουν να μας πείσουν), την ξενοφοβία, τον ρατσισμό κάθε μορφής, την ξύλινη, πολιτικά σωστή γλώσσα, μέσα στο φόβο και την αποξένωση, ιδού πώς θα μπορούσε να είναι ο πολιτικός του μέλλοντος, σε μια Ευρώπη διαφορετική.

Ο Νίκι Βέντολα είναι Ιταλός, καθολικός, αριστερός, γκέι, πολιτικός και ποιητής (ανάμεσα σε πολλά άλλα). Δεν ξέρω ποια σειρά θα ακολουθούσε ο ίδιος για να δώσει το στίγμα του. Εγώ προσωπικά ξεκίνησα από το λιγότερο προς το περισσότερο σημαντικό.

Ο Νίκι Βέντολα είναι η απάντηση της Ιταλίας στον μπερλουσκονισμό. Χαρισματικός. Αυτή είναι η λέξη που τον ακολουθεί. Επίφοβος, είναι φαντάζομαι η λέξη που έρχεται στο μυαλό των αντιπάλων του, που τον βλέπουν να γκρεμίζει το ένα μετά το άλλο τα κάστρα του καθωσπρεπισμού και της συντήρησης.

Ο Νίκι Βέντολα μιλάει για τον εαυτό του όπως δεν μίλησε ίσως ποτέ άλλος πολιτικός. Ένα μικρό δείγμα, για να κρίνετε μόνοι σας :

" Δεν έκτισα το προφίλ μου σχεδιάζοντας ένα πλαστικό είδωλο, αλλά μάλλον αναζητώντας το αυθεντικό. Δεν είμαι διατεθειμένος να αποποιηθώ ούτε μία από τις ταυτότητές μου και δεν κρύβω ούτε μία από τις αδυναμίες μου. Είμαι ένα άτομο γεμάτο ελαττώματα, γεμάτο φόβους και δεν ζω σαν να ήμουν τηλεοπτική διαφήμιση.

Ο Νίκι Βέντολα μιλάει για την πολιτική με όρους ποιητικούς, σχεδόν ερωτικούς. Έχει εκδώσει 4 βιβλία με τις ποιητικές του συλλογές. Και όταν τον ρώτησαν τι εύχεται για την πατρίδα του και τον εαυτό του στα 52α γενέθλιά του (ναι! γεννήθηκε το 1958 αγόρια και κορίτσια της γενιάς μου), δήλωσε:

" Πατρίδα δεν είναι απλώς μια σημαία. Είναι μία κοινότητα, ένα αίσθημα, μια ιστορία αποτελούμενη από δικαιώματα και υποχρεώσεις. Εύχομαι η χώρα μου να γίνει και πάλι ένα πρότυπο πολιτισμού και παιδείας στη λεκάνη της Μεσογείου, μια χώρα όπου τα κοινωνικά δικαιώματα, το δικαίωμα στην ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα θα είναι τα χρώματα της σημαίας της."

Ο Νίκι Βέντολα είναι ένα πρόσωπο που θα παρακολουθώ στενά στο μέλλον!

Υ.Γ. Προσέξτε το σκουλαρίκι και το δαχτυλίδι. Τυχαίο; Δεν νομίζω!

ΠΡΟΤΡΟΠΕΣ ΠΡΟΣ ΝΕΟΥΣ (ΚΑΙ ΜΗ) ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΤΕ! (Ιndignez vous!) 

Μας προτρέπει ο 93χρονος αριστερός Γάλλος αντιστασιακός, διπλωμάτης και ένας από τους συντάκτες της διακήρυξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, Στεφάν Εσέλ.

Σε ένα βιβλίο 13 μόλις σελίδων, που πούλησε πάνω από 600.000 αντίτυπα μέσα σε 3 μήνες, ο Εσέλ, που δηλώνει βαθιά αριστερός άνθρωπος, καλεί τους νέους να εξεγερθούν και να αντισταθούν, να μην αδιαφορήσουν την ώρα που ξεθεμελιώνονται όλες οι κοινωνικές κατακτήσεις. 

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα στο ΒΗΜΑ ή να κάνετε τη δική σας έρευνα στο ίντερνετ. 


Και μετά ... ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΤΕ!  Και ύστερα... ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ, όπως επιτάσσει ο ΠΟΙΗΤΗΣ στη "ΔΙΑΘΗΚΗ" ΤΟΥ. 

Αντισταθείτε 

....στις υπηρεσίες των αλλοδαπών

και διαβατηρίων

στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία

στα εργοστάσια πολεμικών υλών

σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια

στα θούρια

στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους

στους θεατές

στον άνεμο

σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς

στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας

ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ

αντισταθείτε.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την

Ελευθερία."

Αντισταθείτε και περάστε βέβαιοι προς την ελευθερία της καρδιάς και όχι την φυλακή των φόβων μας. Περάστε έξω από τα τείχη που χτίζουν γύρω μας, τα τείχη που δεν κρατούν μακριά μας τους "εχθρούς", αλλά εμάς φυλακισμένους. 

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Τρεις μήνες σιωπής από την τελευταία μου ανάρτηση. Τρεις μήνες σιωπής κάτι σηματοδοτούν για τους περισσότερους ανθρώπους. Σηματοδοτούν κάτι περισσότερο για την δημιουργό αυτού του μπλογκ, που οι αγορεύσεις πάσης φύσεως (προφορικές ή γραπτές) είναι επάγγελμα και αγαπημένο χόμπι ταυτόχρονα. Όλοι εσείς οι ερασιτέχνες ψυχολόγοι ακονίστε τα εργαλεία σας! Τι σηματοδοτεί η τρίμηνη αποχή μου από την δημόσια επικοινωνία;

Σηματοδοτεί μήπως την ύπαρξη προσωπικών προβλημάτων ή, ακόμη καλύτερα, μιας αλλαγής στην προσωπική μου κατάσταση, τόσο συνταρακτικής και ενδιαφέρουσας, που απέκλεισε την ενασχόληση με οτιδήποτε άλλο;

'Η μήπως υπερβολικά μεγάλο φόρτο δουλειάς και επαγγελματικών υποχρεώσεων, που δεν άφησε χώρο για τις ερασιτεχνικές μου εκτονώσεις;

Ή ίσως αδυναμία κατανόησης όλων αυτών που συμβαίνουν γύρω μας, στη χώρα μας, ερήμην μας και χωρίς αντίδραση;

Μπορείτε να προσθέσετε τη δική σας συνεισφορά στην παραπάνω λίστα. Όσοι οι άνθρωποι τόσες και οι εκδοχές. Το πιθανότερο είναι ότι κάθε εκδοχή θα κρύβει μια μικρή ή μεγαλύτερη δόση αλήθειας. Η δική μου προσπάθεια αποκωδικοποίησης της σιωπής μου κατέληξε σε ένα πιο ανησυχητικό συμπέρασμα. Θύμος. Αγανάκτηση. Οργή. Για όλα όσα έγιναν, εξακολουθούν να γίνονται και κυρίως για όσα πρόκειται να γίνουν. Για τα ψέματα (τους και μας). Για την κοροϊδία (τους και μας). Για την έλλειψη θάρρους, πολιτικού και προσωπικού (τους και μας). Για την έλλειψη όχι οράματος, αλλά κοινής λογικής τους. Για την απάθειά μας.

Ο θυμός είναι το δεύτερο στάδιο από τα 5 στάδια του πένθους, αν πενθούσαμε για κάτι. Η άρνηση είναι το πρώτο. Το παζάρεμα, η διαπραγμάτευση, το τρίτο. Η κατάθλιψη το τέταρτο, και η αποδοχή το πέμπτο. 

Σας θυμίζει κάτι αυτή η διαδικασία;

Σε ποιο στάδιο πένθους βρίσκεστε εσείς; 

Στο πρώτο, στην ολοκληρωτική άρνηση, όπως ας πούμε η μείζων αντιπολίτευση; Που αρνείται να δει την κατάντιά της (και μας); Στο δεύτερο, τον θυμό, όπως ας πούμε ο ΣΥΡΙΖΑ (ή όπως αλλιώς ονομάζεται σήμερα, δυστυχώς ποτέ δεν μπόρεσα να απομνημονευσω ή να καταλάβω όλες αυτές τις συνιστώσες, τάσεις, κινήσεις κ.λ.π., κ.λ.π.); Στο τρίτο, της διαπραγμάτευσης, όπως ας πούμε το "κίνημα" της Ντόρας ή η Δημοκρατική Αριστερά; Στο τέταρτο, την κατάθλιψη, όπως ας πούμε βρίσκεται μονίμως το ΚΚΕ (με μια γερή δόση μόνιμου θυμού επίσης, για να μην το αδικήσω); Ή μήπως στο πέμπτο, της αποδοχής, όπως ας πούμε το ΠΑΣΟΚ (βαθύ και ρηχό αντάμα);

Σε ποιο στάδιο άραγε βρίσκονται οι άνεργοι, οι πρόσφατα και παλαιότερα απολυμένοι συμπολίτες μας, οι νέοι πτυχιούχοι πανεπιστημίου που βγαίνουν σήμερα στην αγορά (;) εργασίας; Σε ποιο στάδιο βρίσκονται οι "νεοάστεγοι" με καλά βιογραφικά, οι νεόπτωχοι, οι πρώην μεσοαστοί και νυν "απωλύεις τον δούλον σου δέσποτα"; 

Ρίξτε μια ματιά στα άρθρα της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ:

Νεόπτωχοι
 
Άστεγοι

Ρίξτε μια ματιά γύρω σας. Έξω από τον στενό σας (ΜΑΣ) κύκλο. Ρίξτε μια καλή ματιά μέσα σας. Και πείτε μου αν πιστεύετε πραγματικά ότι υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να μείνουμε, ως κοινωνία, στο πέμπτο στάδιο.  

ΚΑΛΗ ΣΑΣ (ΜΑΣ) ΧΡΟΝΙΑ

  

ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ

Μια Κυριακή πριν από τον πρώτο γύρο των εκλογών (του μνημονίου, του Καλλικράτη, της ελεγχόμενης χρεοκοπίας κ.λ.π., κ.λ.π., κ.λ.π.), πριν ρίξω το "όστρακό" μου, καταθέτω κι εγώ τον οβολό μου στη συζήτηση (πώς να τολμήσω να τον χαρακτηρίσω διάλογο;) για το τί ή πώς ψηφίζουμε. Είναι ένα απόσπασμα από το "ΡΕΚΒΙΕΜ" του Αντόνιο Ταμπούκι, ενός από τους πιο σημαντικούς εν ζωή συγγραφείς της Ιταλίας. 

Ο Ταμπούκι γεννήθηκε στην Τοσκάνη, αλλά αγάπησε και υιοθέτησε την Πορτογαλία, διαβάζοντας τυχαία ένα βιβλίο με ποιήματα του μεγάλου Πορτογάλου ποιητή Φερνάντο Πεσσόα. Η "συνάντηση" αυτή καθόρισε τη ζωή και το έργο του Ταμπούκι. Το ΡΕΚΒΙΕΜ το έγραψε στα Πορτογαλικά, σαν "ένα φόρο τιμής" σε μια χώρα που υιοθέτησε ο ίδιος και τον υιοθέτησε αυτή με τη σειρά της. Το έγραψε στα Πορτογαλικά γιατί είναι πράγματι ένα ρέκβιεμ, ένας αποχαιρετισμός στα φαντάσματά του (εν ζωή και πεθαμένα), και σαν τέτοιο έπρεπε να γραφεί σε μια γλώσσα "που θα ήταν τόπος στοργής και προβληματισμού".

Ένα από τα "φαντάσματα" που συναντάει σ' αυτήν την Παραίσθησή του (όπως είναι ο υπότιτλος του βιβλίου) είναι ο Μαιτρ της Κάζα ντο Αλεντέζου, μιας ιδιωτικής λέσχης πλουσίων. Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο Μαίτρ εξομολογείται ότι πέρασε τη ζωή του ανάμεσα σε πλούσιους, χωρίς να είναι ο ίδιος πλούσιος. Έχει αποκτήσει την τέλεια νοοτροπία για να ζήσει ως πλούσιος αλλά δεν έχει τα μέσα, μόνον τη νοοτροπία. Το μεγαλύτερο ελάττωμά του είναι ότι όλη τη ζωή του δεν μπόρεσε να τους γράψει στα παλιά του τα παπούτσια, ότι έδινε πάντα μεγάλη σημασία στους πλούσιους. Και αποφασίζει να αλλάξει νοοτροπία, να βάλει επιτέλους καλά στο κεφάλι του πώς δεν έχει τίποτε κοινό μαζί τους, παρότι έζησε στον κόσμο τους. Ο συγγραφέας του απαντά ότι "αυτό ονομάζεται ταξική συνείδηση". 

Όταν ο Μαιτρ τον ρωτά "Τώρα που έχω ταξική συνείδηση θα αλλάξω την ψήφο μου.. Εσείς τι κόμμα με συμβουλεύετε να ψηφίσω;", ο Ταμπούκι απαντά :

"...αν πρέπει οπωσδήποτε  να διαλέξετε ένα κομμα, διαλέξτε εκείνο που υπαγορεύει η καρδιά σας, κάντε μια συναισθηματική επιλογή, μια επιλογή που να βγαίνει από μέσα σας, οι συναισθηματικές επιλογές είναι οι καλύτερες."

Οι μεγάλοι συγγραφείς έχουν αυτήν ακριβώς την ικανότητα. Να συνοψίζουν σε δύο σειρές την κοσμοθεωρία τους. Πλήρη. Χωρίς κενά. Χωρίς ερωτηματικά ή απορίες για τον αναγνώστη. Αν πρέπει οπωσδήποτε να διαλέξεις ένα κόμμα, κάνε μία συναισθηματική επιλογή.

Σας αφιερώνω αυτό το ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ με θερμούς αγωνιστικούς χαιρετισμούς, σύντροφοι της ζωής μου.

ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Αυτό το μπλογκ ξεκίνησε με αφορμή μια φρικτή αιτία. Τη δολοφονία ενός 15χρονου παιδιού το Δεκέμβρη του 2008.

Μεσολάβησε μια ετήσια σιωπή, κάτι σαν πένθιμος ενιαυτός. Και ύστερα ακολούθησε η δεύτερη ανάρτηση

http://anedafiko.blogspot.com/2009/11/blog-post_23.html

Και μετά άλλες, πολλές. 

Όμως η αρχή, η αιτία, ο λόγος που ξεκίνησα να γράφω, ήταν πάντοτε εκεί. Σκεπασμένος από τη σκόνη του καιρού που πέρασε, από το θόρυβο των γεγονότων που μεσολάβησαν, από τις αγωνίες και τις ανησυχίες της συντάκτριας, υπομονετικά περίμενε το πλήρωμα του χρόνου. Όχι τη δικαίωση. Αυτή δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ. Περίμενε την ετυμηγορία της συντεταγμένης δικαιοσύνης απέναντι στο ΓΕΓΟΝΟΣ.

Σήμερα η συντεταγμένη δικαιοσύνη αποφάνθηκε. Αντί άλλων σας παραπέμπω στο σχετικό άρθρο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_11/10/2010_359064

και σας καλώ να διαβάσετε με πολύ προσοχή τις δηλώσεις του συνηγόρου υπεράσπισης του κατηγορούμενου Κορκονέα, του γνωστού και διακεκριμένου ποινικολόγου Κούγια. Όχι γιατί αυτές θα φωτίσουν καλύτερα το άτομο και το ποιόν του. Νομίζω ότι αυτά είναι ήδη γνωστά τοις πάσι. Αλλά γιατί θα πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας ότι η απόφαση είναι σε πρώτο βαθμό. Και όπως με νόημα τονίζει ο Κούγιας, ακολουθεί Εφετείο και Άρειος Πάγος. 

Με άλλα λόγια, η ψυχή του Αλέξη θα σκυλεύεται για πολλά χρόνια ακόμη στις αίθουσες των δικαστηρίων. Και βεβαίως κάποια στιγμή θα ξεφύγει από την αρμοδιότητα των Μεικτών Ορκωτών Δικαστηρίων, δηλαδή από την μοναδική περίπτωση που κρίνουν και απονέμουν δικαιοσύνη και οι ένορκοι, λαϊκοί δικαστές. Και θα καταλήξει στην αρμοδιότητα των Αρεοπαγιτών. Εκεί όπου, κατά την άποψη του Κούγια, θα αναβιώσει το Κράτος Δικαίου, που τόσο βίαια καταλύθηκε από την απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Άμφισσας.

Μέχρι τότε, μέχρι να ακουστεί η τελική ετυμηγορία, στη γραμμή του ορίζοντα που ατενίζει εκεί που βρίσκεται ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, θα έχει σαν σημείο αναφοράς τη στάση της γιαγιάς του, που το προνόμιο της ηλικίας και της πληγής, της επιτρέπει να αγνοεί τύπους, συμβάσεις και "αξιοπρεπείς" στάσεις και να φοράει πάνω της, σαν ρούχο ακριβό, σαν σάρκα απ' τη σάρκα της, τη φωτογραφία του "παιδιού". Σαν ακαταμάχητη απάντηση σε κάθε "ελαφρυντικό".

ΟΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ

Ηχηρή και μακρά η σιωπή που μεσολάβησε από την τελευταία μου ανάρτηση, μετά τα Χανιά.

Ίσως να οφείλεται στο μη-καλοκαίρι που ακολούθησε. Ίσως η τόσο μεγάλη απόσταση από τα πάτρια εδάφη να με επηρέασε με τρόπους που δεν είχα καν υποψιαστεί, όταν αποφάσιζα την εκ νέου μετάβαση στον Άγιο Φραγκίσκο. 

Ίσως να φταίει ότι τα μάτια μου έχουν συνηθίσει σε μια άλλου είδους ομορφιά.  

Βαθιά χωμένη  κάτω από τα πολλαπλά στρώματα αδιαφορίας, ωχαδελφισμού, άγνοιας και εγωκεντρισμού που τυλίγουν σαν σάβανα την κοινωνία μας. 

Επώδυνη και πικρή, μετρημένη σε σταγόνες θαλασσινού νερού και αδρές πέτρες, σε λευκό, σκληρό φως και νησιά που ταξιδεύουν. 

Σε μια ομορφιά που δεν σου χαρίζεται απλόχερα, γενναιόδωρα, ομαλά, όπως η ομορφιά της Καλιφόρνιας. 

Που δεν σε αγκαλιάζει γλυκά και φιλόξενα, όπως η "οικογένειά" μου στο Μένλο Παρκ. 

Μια ομορφιά δύσκολη, όσο και η ζωή μας πια στην Πατρίδα. 

Μια πατρίδα που τη φυλάμε μέσα μας, σπασμένη σε εικόνες, μυρωδιές και ήχους. 

Μια πατρίδα σαν αυτήν που περιγράφει ο Χούλιο Κορτάσαρ στο ομότιτλο ποίημα του.

        Η ΠΑΤΡΙΔΑ

Πατρίδα του μακριά, χάρτη,

χάρτη του ποτέ.

Γιατί το χθες είναι ποτέ

και το αύριο αύριο.

Φυλάγω μια μυρωδιά τριφυλλιού,

ένα δρόμο με δέντρα,

ένα μέτρημα με τα χέρια,

Ένα φως πάνω από το ποτάμι.

Πατρίδα, γράμματα που φεύγουν

κι άλλα που επιστρέφουν,

πουλιά από χαρτί

που ίπτανται πάνω από το χάρτη.

Γιατί το χθες είναι ποτέ

Και το αύριο αύριο.              

                       La patria                                                    

Patria de lejos, mapa,                              

mapa de nunca.                                        

Porque el ayer es nunca                           

y el mañana mañana.  

                            

Guardo un olor de trebol,                          

una calle con arboles,                                

un recuento  de manos,                             

una luz sobre el rio.    

                              

Patria, cartas que legan                             

y otras que vuelven,                                   

pajaros de papel                                         

sobre el mapa volando.     

                        

Porque el ayer es nunca                             

y el  mañana mañana.                                

Υ.Γ. 1. Η απόπειρα μετάφρασης είναι δική μου, αλλά χωρίς να ξέρω Ισπανικά, μπορώ σχεδόν να ακούσω τη μελωδία του πρωτότυπου. Γι' αυτό και το ανάρτησα. 

Υ.Γ. 2. Το ποίημα του Κορτάσαρ το βρήκα σε ένα νέο, διαφορετικό περιοδικό ποίησης. Για όσους ενδιαφέρονται για μια άλλη ματιά στα πράγματα, αυτή είναι η διεύθυνση :

http://teflon.wordpress.com/

Υ.Γ. 3. ΛΗΔΑ ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΗ, σας ευχαριστώ για την "πατρίδα" που μου χαρίσατε, μακριά από την πατρίδα.

Κρήτη. Χανιά. Πενταήμερη με τα κορίτσια. Τέλος Ιουνίου με αρχές Ιουλίου. Του 2010. Που ξαφνικά έπαψε να είναι ζοφερό. Που απέκτησε φως, αρώματα και γέλιο. 

Παλαιόχωρα. Καταχωρημένο στους τουριστικούς οδηγούς σαν ένα ήσυχο ψαράδικο χωριό, 74 χλμ. από την πόλη των Χανίων, μία χερσόνησος ανάμεσα σε δύο γραφικούς κόλπους, που βρέχεται από το Λυβικό πέλαγος. Το νοτιότερο σημείο της χώρας μας. Το νοτιοανατολικότερο  γεωγραφικό σημείο της Ευρώπης. Η “Νύμφη του Λυβικού”. Η “Χώρα του ήλιου". Μην παρασυρθείτε! Είναι πολύ περισσότερο από αυτά. Είναι ένας τόπος μαγείας. Για όσους ξέρουν να κοιτούν και προσπαθούνε να διακρίνουν.

Είναι ένας τόπος εκπληκτικής δύναμης. Ένας τόπος που κατάφερε να συμφιλιώσει την πέτρα με το δέντρο, και για μία φορά να νικήσει το δέντρο. Να κάνει την πέτρα να υποχωρήσει, να πάρει τη μορφή του, να το αντικατοπτρίσει. Εδώ δεν είναι το πέτρινο δάσος. Είναι η ξύλινη πέτρα. Περάστε μέσα από το φαράγγι στους Ανύδρους και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Είναι η πέτρα αυτή που ισορροπεί σε πείσμα της βαρύτητας, σε στήλες προσεκτικά στημένες , στα πιο απίθανα σημεία. Στην παραλία, στο δάσος, στο φαράγγι, στο λιγοστά χωράφια.

Στήλες που η σημασία τους μας διέφευγε. Μέχρι που επισκεφθήκαμε το χωριό. Ήσυχο ψαράδικο χωρίο; Δεν είμαι σίγουρη. Θα χαρακτηρίζατε έτσι ένα χωριό, οπού σ' ένα απομονωμένο καφενείο πίνει ρακή ο Μπαρμπαρόσσα, μόνος του, αγριεμένος, αγνοώντας το γιατί, ντυμένος με σύγχρονη στολή παραλλαγής, αλλά με τα ίδια πάντα, κατακόκκινα σαν πυρκαγιά μαλλιά και γένια; 

Όπου ένας αρχαίος Θεσσαλός ιππέας, με την ξανθή, βοστρυχωτή του κόμη, που δεν μπορεί να την κρύψει ούτε το κοντό, μοντέρνο κούρεμα του, σερβίρει περγαμόντο και τριαντάφυλλο γλυκό στο καφενείο δίπλα στο λιμανάκι κι ονειρεύεται να παίξει αρχαίο θέατρο, αγνοώντας το γιατί; 

Όπου η παραμάνα της Ιουλιέτας, πρόσχαρη και τροφαντή, κερνάει καρβέλια ολόκληρα ζυμωτό ψωμί σ' έναν φούρνο, και δηλώνει ότι λατρεύει τα αφεντικά της και θα πεθάνει άμα πάθουν τίποτε, χωρίς να ξέρει το γιατί; 

Όπου μια ενενηντάχρονη γιαγιά ξέρει από πού φυσούν οι άνεμοι και κατεβαίνει βιαστικά τις σκάλες του σπιτιού της για να σε βοηθήσει να βρεις το δρόμο σου; 

Όπου δίπλα στην παραλία, μέσα σε σπήλαιο σκιερό, μία ιέρεια της Μεγάλης Θεάς επέστρεψε, ύστερα από πολλούς αιώνες, για να επαναλάβει τις αρχαίες τελετουργίες και να ενώσει το σώμα με το πνεύμα; Και που νομίζει ότι την λένε Σάρα, κατάγεται από τη Βαυαρία και ακολούθησε στην Κρήτη κάποιον Ηλία για να στήσει ένα μικρό ινστιτούτο αισθητικής μέσα σε μια σπηλία; Και που αγνοεί ότι στην πραγματικότητα ήταν ο Ήλιος - Φοίβος που ταξίδεψε μέχρι το σκοτεινό Βορρά για να τη λευτερώσει απ' τις βαριές ομίχλες του και τ' άγριά του δάση; 

Αν όλα αυτά σηματοδοτούν για εσάς ένα ήσυχο, ψαράδικο χωριό, τότε αυτό ακριβώς είναι η Παλαιόχωρα. Ένα απλό χωριό, όχι ένας τόπος που κυκλοφορούν αρχαίες ψυχές, που πιάστηκαν εκεί με πέτρινες ψυχοπαγίδες και αγνοούν τη φύση τους, μέχρι να πέσει ο ήλιος. Για το τι συμβαίνει τα βράδια δεν ξέρω να σας πω. Βλέπετε φύγαμε πριν απ' τη δύση. 

Όμως ορκιστήκαμε ότι θα επιστρέψουμε. 

Στη Χώρα του Ήλιου.